Για πάνω από 37 χρόνια, ο Φίλιππος Ζεϊρεκλίδης εργάζεται πάνω σε ένα αντικείμενο που αγαπά, γιατί όπως λέει, “αν δεν αγαπάς την δουλειά που κάνεις, πρέπει να φύγεις”. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του ως ηλεκτρολόγος-ηλεκτρονικός, άνοιξε τη δική του επιχείρηση και την έφτασε στο σήμερα, όπου έδωσε την σκυτάλη στον γιο του, Παναγιώτη, που πλέον ηγείται της επιχείρησης. Ο δικός του ρόλος πια, είναι συμβουλευτικός και στέκεται διπλά στον Παναγιώτη σε ό,τι χρειαστεί.
Πώς ξεκινήσατε αυτό το επάγγελμα; Υπήρχε κάποιος συγγενής που σας “παρέδωσε” την επιχείρηση ή ξεκινήσατε μόνος σας;
Φ: Δεν υπήρχε κανένας. Ξεκίνησα αυτήν τη δουλειά πρώτα σαν χόμπι. Μου άρεσε από παιδί να ασχολούμαι με τα ηλεκτρονικά. Στην αρχή με απλά πράγματα, όχι κάτι σπουδαίο. Σιγά σιγά προχώρησα. Το χόμπι μας, εκείνη την εποχή, ήταν οι πειρατικοί ραδιοφωνικοί σταθμοί. Λίγο πολύ, έτσι ξεκινήσαμε όλοι. Μετά έπεφτε στα χέρια μας κάποιος ενισχυτής, ένα ραδιόφωνο… το βλέπαμε σαν παιχνίδι, αλλά τότε, μέσα από αυτά μάθαμε τη δουλειά. Στην συνέχεια, θέλησα να μάθω περισσότερα και έτσι πήγα σε τεχνική σχολή. Έχω το πτυχίο του ηλεκτρολόγου αλλά και αυτό του ηλεκτρονικού. Η εμπειρία βέβαια δεν έρχεται έτσι απλά. Μπορεί να έχεις τις κατάλληλες γνώσεις όταν τελειώνεις τη σχολή, αλλά η εμπειρία έρχεται μέσα από την ίδια τη δουλειά. Θέλει πολλές εργατοώρες για να την αποκτήσεις. Όταν πλέον άνοιξα το πρώτο μου μαγαζί, τότε ξεκίνησα, θεωρώ, να συλλέγω εμπειρίες για το επάγγελμα και προσπαθούσα να κάνω το καλύτερο για να προοδεύσω. Είναι διαφορετικό να μαθαίνεις για τις βλάβες σε μια τηλεόραση, παραδείγματος χάριν, στη σχολή και τελείως διαφορετικό, όταν πλέον θα φτάσεις να έχεις έναν πελάτη που θα πρέπει να επισκευάσεις τη δική του τηλεόραση. Επιπλέον, εμείς τότε, ως νέοι στο επάγγελμα, επισκευάζαμε ότι άφηναν οι “παλιοί”. Ήταν σαν να δίναμε εξετάσεις, με έναν τρόπο, ώστε να αποκτήσουμε τη δική μας πελατεία.
Πόσο εύκολο ήταν να ανοίξετε ένα κατάστημα τότε; Θα μπορούσατε να συγκρίνετε εκείνη την εποχή με τη σημερινή;
Φ: Δεν είναι εύκολο να συγκρίνω το τότε με το τώρα. Τότε είχα ένα εργαστήριο. Δούλευα μόνος. Μου έφερναν κάτι για επισκευή και ήμουν για ώρες εκεί για να το επισκευάσω, αυτό και ό,τι άλλο έπρεπε να επισκευαστεί. Είχα φυσικά και κάποιους προμηθευτές, αλλά δεν έχει καμία σχέση με το σήμερα. Τώρα η αγορά έχει μεγαλώσει πολύ. Πρέπει να αναζητήσεις το καλύτερο. Να συγκρίνεις, να κοστολογήσεις… Το κοινό με τις δύο εποχές είναι ότι χρειάζεται πολλή δουλειά. Πρέπει να αφιερωθείς σε αυτό που κάνεις.
Κύριε Ζεϊρεκλίδη, εάν δεν κάνατε αυτήν τη δουλειά, τι δουλειά θα θέλατε να κάνετε;
Φ: Αυτήν την δουλειά!
Αν ξεκινούσατε σήμερα αυτό το επάγγελμα από το μηδέν, θα κάνατε ξανά τα ίδια βήματα ή θα επιλέγατε διαφορετικό δρόμο;
Φ: Είναι διαφορετικό να ξεκινήσεις σήμερα. Σήμερα χρειάζεσαι κεφάλαιο για να μπορέσεις να στήσεις μια επιχείρηση. Εγώ τότε, ξεκίνησα με πέντε φράγκα που μπόρεσε ο πατέρας μου να μου δώσει, για να με στηρίξει, και έκανα τα βήματα μου. Να σκεφτείς ότι η πρώτη μου βιτρίνα, ήταν από κάτι παλιά ντουλάπια ενός θείου μου. Μάλιστα, όταν αποφάσισα να αρχίσω και το εμπόριο, παράλληλα με το εργαστήριο, κατέβηκα στην Θεσσαλονίκη με τον πατέρα μου και με τα ελάχιστα χρήματα που είχαμε, αγόρασα ένα μαγνητόφωνο αυτοκινήτου, ένα walkman, δύο ζευγάρια ηχεία και πέντε άδεια κουτιά. Δεν γινόταν, βλέπεις, να έχω μια άδεια βιτρίνα. Έτσι, έβαλα και αυτά τα κουτιά, για να φαίνεται γεμάτη. Όταν πωλούσα ένα αντικείμενο, έπαιρνα κάτι άλλο και το έβαζα στην θέση του προηγούμενου. Έτσι κύλισαν τα πρώτα χρόνια στο εμπορικό κομμάτι.
Εκτός από μια αξιόλογη πορεία στον επαγγελματικό τομέα, έχετε δημιουργήσει και μια όμορφη οικογένεια και μάλιστα, πρόσφατα, γίνατε και παππούς. Πώς αισθάνεστε που ένα από τα παιδιά σας ακολουθεί την δική σας πορεία;
Φ: Νιώθω πάρα πολύ χαρούμενος. Χαρούμενος γιατί το παιδί μου ακολουθεί μια δουλειά που την έφτιαξα εγώ από το μηδέν και την αγάπησα πολύ ώστε να την φέρω στο επίπεδο που είναι σήμερα, με κόπους και βάσανα. Αυτό που είπα στον γιο μου όταν ανέλαβε, ήταν ότι πρέπει να την αγαπάς. Δεν γίνεται να φτάνει μεσημέρι και να κοιτάζεις το ρολόι σου για να φύγεις. Αν δεν την αγαπήσεις, φύγε, μην έρχεσαι γιατί ότι έφτιαξα θα χαθεί. Δεν έχει να κάνει με χρήματα αυτή η κουβέντα, αλλά με το γεγονός ότι αυτή η δουλειά είναι ένα ακόμα παιδί μου. Ευτυχώς ο Παναγιώτης πηγαίνει πολύ καλά, την αγαπά και έχει καταφέρει να εξελίξει πολύ την επιχείρηση από την στιγμή που την παρέλαβε, μέχρι και σήμερα.
Ο Παναγιώτης Ζεϊρεκλίδης, από το 2018, έχει αναλάβει εξολοκλήρου την επιχείρηση Z Security. Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος σήμερα;
Φ: Ο δικός μου ρόλος πια είναι συμβουλευτικός. Είμαι πάντα δίπλα του, χωρίς όμως να επεμβαίνω, παρά μόνο εάν ο ίδιος μου το ζητήσει. Ο Παναγιώτης είναι ικανός και υπεύθυνος για ό,τι συμβαίνει στο μαγαζί. Εκείνος παίρνει τις αποφάσεις. Εγώ του δείχνω μεγάλη εμπιστοσύνη. Ξέρει ότι μαζί με την επιχείρηση του παρέδωσα και την ευθύνη αυτής και δεν με έχει απογοητεύσει. Και τα δύο μου παιδιά, έχουν μπει στο ελεύθερο επάγγελμα και είχαν να αντιμετωπίσουν διαφορετικές δυσκολίες. Από τη μια η κόρη μου έπρεπε να χτίσει σιγά σιγά το δικό της πελατολόγιο και από την άλλη ο γιός μου μπήκε κατευθείαν στα βαθιά, με ένα ήδη έτοιμο πελατολόγιο, απέναντι στο οποίο έπρεπε να φανεί αντάξιος. Αυτό μου δημιούργησε ανησυχία, μη και όλη αυτή η πίεση τον κάνει να μην αγαπήσει αυτή τη δουλειά, κάτι που βλέπω ότι δεν έχει συμβεί. Είναι πάντα ενεργός, ψάχνει καινούργιους τρόπους ανέλιξης… έχει διαφορετικά μυαλά από τα δικά μας, “των παλιών” και χαίρομαι για αυτό. Εμείς, πήγαμε σύμφωνα με την εποχή μας. Εάν ο Παναγιώτης είχε το δικό μου μυαλό, θα συνέχιζε την επιχείρηση με τον ίδιο τρόπο που έκανα εγώ κάποτε. Ωστόσο, εκείνος προσπαθεί για νέα πράγματα, νέες ιδέες και προχωράει χαράζοντας τα δικά του βήματα.